Boom kredytowy w segmencie korporacyjnym będzie stanowił obiecujące źródło dodatkowych zysków dla sektora, trzeba jednak pamiętać o zaostrzającej się konkurencji międzybankowej w tym segmencie. Jednocześnie dostrzegamy szczególne źródła wzrostu popytu na kredyt dla firm w 2026 roku, w tym potrzeby inwestycyjny związane z dekarbonizacją przemysłu i wymogami ESG. Jednocześnie oczekujemy wzrostu popytu na alternatywne formy finansowania, takie jak leasing czy faktoring.
Czynniki wpływające na wyniki
Działalność Banku Pekao S.A. i spółek Grupy w przeważającej części prowadzona jest na terytorium Polski, dlatego na wyniki Grupy będą miały wpływ przede wszystkim wydarzenia gospodarcze zachodzące w kraju oraz wydarzenia międzynarodowe mające wpływ na gospodarkę krajową.
Średnioroczna inflacja CPI w 2025 roku ukształtowała się na poziomie 3,6% r/r, ale trajektoria miesięcznych odczytów wskaźnika cen była zdecydowanie dezinflacyjna. Rok 2025 zakończył się miesięcznym odczytem na poziomie 2,4% r/r, poniżej celu inflacyjnego. Dezinflacja w 2026 roku będzie kontynuowana; prognozujemy, że przeciętna dynamika cen w tym roku wyniesie 1,9% r/r. Czynnikami dalszej dezinflacji będzie stabilizacja cen surowców (w tym nośników energii) na rynkach globalnych, jak również tzw. import dezinflacji z Chin. Dynamika cen usług pozostanie wyższa od inflacji w segmencie towarów, ale wobec domykającej się luki popytowej i hamującego tempa wzrostu płac nie dostrzegamy tutaj narastania istotniejszych ryzyk inflacyjnych.
Kluczowym czynnikiem makroekonomicznym wpływającym na wynik finansowy sektora bankowego jest polityka pieniężna. W 2025 roku RPP obniżyła stopy procentowe o 175 pb., co jest najgłębszym cięciem od ponad dekady. W rezultacie 2025 rok zakończył się ze stopą referencyjną na poziomie 4,00%. Mimo wyraźnej obniżki stopy referencyjnej i benchmarkowych stóp rynkowych, zagregowane zyski sektora bankowego w 2025 roku wyniosły 48,9 mld zł, bijąc tym samym wynik z 2024 roku (40,2 mld zł), osiągnięty – co warto zaznaczyć – przy stopie referencyjnej na poziomie 5,75%. Pomimo spadku stóp procentowych banki w Polsce zwiększyły przychody odsetkowe o 3 mld zł przy w zasadzie niezmienionych kosztach odsetkowych, co z jednej strony wynika z wyraźnego wzrostu wolumenów udzielonych kredytów, z drugiej strony świadczy to o dostosowaniach marż depozytowych. Warto też odnotować, że czynnikiem najmocniej obciążającym rachunek zysków i strat w 2025 roku względem 2024 roku była pozycja „koszty i amortyzacja”, której wzrost wynikał z dynamicznego wzrostu wynagrodzeń. W 2026 roku spodziewamy się, że cykl dostosowań polityki pieniężnej dobiegnie końca, a stopa referencyjna osiągnie docelowy poziom 3,25%. Wobec prognozowanego odbicia na rynku kredytowym, zwłaszcza w segmencie mieszkaniowym i korporacyjnym, jesteśmy zdania że dalsze obniżki stóp o 75 pb nie będą miały istotnego wpływu na wyniki finansowego sektora, zwłaszcza wobec obserwowanych dostosowań marż depozytowych w środowisku nieelastycznej podaży depozytów.
Z lokalnych czynników wpływających na wyniki banków szczególną uwagę należy poświęcić kwestii wzrostu stawki CIT dla sektora bankowego. Zgodnie z szacunkami Ministerstwa Finansów, w 2026 roku banki wpłacą dodatkowych 6 mld zł tytułem podatku dochodowego od osób prawnych. Wciąż niejednoznaczna jest kwestia tzw. tax incidence, czyli rozkładu faktycznych obciążeń podatkowych pomiędzy podatników (banki) a ich klientów. Tylko nieznaczne spadki marży depozytowej (rozumianej jako różnica między oprocentowaniem depozytów klientowskich a stawką WIBOR) mogą świadczyć o próbach zwiększenia udziału klientów w kosztach związanych ze zmianami fiskalnymi. Jednocześnie wzrosty wyniku prowizyjnego banków świadczą o aktywnym poszukiwaniu przez sektor dodatkowych źródeł zysku wobec oczekiwanego wzrostu obciążeń podatkowych.
W dniu 12 lutego 2026 roku TSUE wydał wyrok w sprawie C‑471/24 dotyczącej klauzul oprocentowania opartych na wskaźniku WIBOR. Trybunał potwierdził, że metodologia ustalania WIBOR pozostaje poza zakresem kontroli sądowej, a sama klauzula zmiennego oprocentowania może być oceniana wyłącznie pod kątem przejrzystości. Spełnienie obowiązków informacyjnych wynikających z dyrektywy 2014/17 co do zasady oznacza spełnienie tego wymogu. TSUE wskazał również, że stosowanie wskaźnika zgodnego z Rozporządzeniem BMR nie prowadzi samo w sobie do nierównowagi na niekorzyść konsumenta. Rozstrzygnięcie to należy oceniać jako korzystne dla sektora bankowego.
Ryzyko dla wyników sektora bankowego związane z czynnikami globalnymi uważamy za umiarkowane. W szczególności ewentualne zakończenie działań kinetycznych w konflikcie rosyjsko-ukraińskim będzie jedynie w ograniczonym zakresie oddziaływać na działalność sektora. Wpływ pokoju na spadek premii za ryzyko będzie ograniczony ze względu na utrzymujące się głębokie deficyty fiskalne w Polsce, nie widzimy też potencjału na istotniejsze pogorszenie salda bilansu płatniczego. Natomiast na rynkach bazowych kluczowym czynnikiem niepewności będzie kształt polityki Fed po ustąpieniu prezesa J. Powella ze stanowiska, jak również długookresowy wpływ tej polityki na presję inflacyjną w USA.